جایزه‌ی لاله

شب گذشته «لاله مرزبان» جایزه بهترین بازیگر زن را از بخش افق‌های جشنواره‌ی فیلم ونیز دریافت کرد. او هم مانند سایرین چند دقیقه فرصت داشت تا صحبت کوتاهی هنگام دریافت جایزه‌اش با حضار داشته باشد. زیبا بود هم آراستگی‌اش و هم استایل‌اش به طور کلی؛ و در پایان هم جایزه‌اش را به زنان ایران تقدیم کرد.

دروغ است بگویم برای او خوشحال شدم چراکه نه فیلم «مراقب» را دیده‌ام و نه قبل از این نقشی از «لاله مرزبان» در فیلمی به یادم می‌آید که حس ‎همذات‌پنداری کردن با او را در آن لحظه‌ی خاص داشته باشم. اما خشمی هم نسبت به او در وجودم حس نمی‌کنم، آن چند دقیقه کوتاه متعلق به «لاله مرزبان» بود و او حق داشت از این موقعیتی که برایش پیش آمده به هر نحوی که بخواهد استفاده کند.

اما جدای از آنچه که خانم مرزبان گفت، نحوه‌ی ایراد صحبت‌هایش هم به دل من ننشست؛ شاید چون لحن و نگاه او به یک اجرای از پیش تمرین‌شده بیشتر شبیه بود تا یک خود واقعی که دچار هیجان و اضطراب موقعیت خاص بشود و همین عدم اصالت موجبی است که به عنوان یک زن ایرانی تحفه‌ی ونیزی‌اش را نپذیرم!

نویسنده: طوبا وطن‌خواه

من در تلگرام https://t.me/toobavatankhah

من در ویرگول https://virgool.io/@toobavatankhah